De knutselnamiddag Anno 2017

Knutselnamiddag

Ik arriveerde die dag een kwartier later dan het opgegeven aanvangsuur. De poort van de brandweerkazerne stond open als de wijde muil van een dino, in het voorste deel toen nauwelijks Vespa’s en Vespisten, achteraan stond een groepje studenten dicht bij elkaar geschaard rond professor (Luc Maenhoudt) en zijn assistent (Manu Mommerency). Het leek de Campus Veeartsenij van de universiteit van Gistel, een opengesneden koe (de Vespa van Manu) als in een klinische wereld. De professor gaf technische uitleg en het was er muisstil, zo verdiept was – zo schat ik - het zevental lerenden . Ik duwde mijn Vespa bijna met schroom binnen en wou de uitleg niet storen. De studenten leken echt onverstoorbaar en de professor verdiept in zijn uitleg was niet van zijn stuk te brengen. Zo stil was het op die vreemde plaats. De beleefdheid die mij in mijn prille leven werd aangeleerd, kon nu niet meer op de achtergrond blijven en ik moest het gezelschap met de te luide ‘goede middag’ storen.

Luc en ManuToen de studenten na een tijdje kijkruimte lieten rondom de opengesneden koe, leek een operatie of drie tegelijk aan de gang. Het ongelukkige dier had poten, noch oren, een diep opengesneden maag waarbij een handvol organen op de grond lag. De Vespa van Manu had zijn volledige innerlijkheid verloren. Voor een buitenstaander als ik vraagt een mens zich dan af: gaan ze al die losse Vespa-onderdelen nog wel tot één geheel samenkrijgen, op gevaar af schroeven en bouten over te hebben? Uiteraard staat Professor Dokter Maenhoudt garant dat enige uren later de Vespa als herboren zal rondrijden.

Andrew en Pierre

Stilaan vulden meer en meer mensen de grote brandweergarage waaronder een viertal andere Vespa’s die aan een of andere onderhouds- of herstelbeurt toe waren. Het ging om Kris, Andrew, Guiseppe en mijn Vespa. Ons terrein was eerder het voorste deel van de garage. Zonder het met elkaar uit te spreken, moeten deze Vespisten die niet tot het gezelschap studenten behoren een bijzonder moeilijk evenwicht proberen te bewaren. Ze krijgen enerzijds een prachtige infrastructuur ter beschikking met allerlei sleutels en andere instrumenten die een Vespa kan gebruiken waarbinnen ze relatief autonoom aan hun Vespa kunnen sleutelen. Anderzijds is er de drukke professor, volledig ingenomen door de situatie. Iedereen heeft wel ongeveer op hetzelfde moment een technische vraag voor de professor op het moment dat de kennis en kunde van de Vespisten aan het afnemen is. Luc Maenhoudt vliegt dan bijna letterlijk van het ene naar het andere groepje, zegt wat er te doen valt en in mijn geval, neemt hij de boel even over. Niet te lang, want er staan weer anderen in de wachtrij. En dan, multitasking ten top, serveert hij nog gebak en koffie. Respect, man!

Je hebt eigenlijk twee soorten categorieën van professoren. Beiden hebben evenveel vakkennis, maar verschillen grondig qua aanpak. Bij de ene groep spreekt de professor relatieve mensentaal binnen zijn ingewikkeld vakterrein. Deze mens komt bij onwetende buitenstaander goed over en dwingt respect af. De andere groep professoren maken de boel zo ingewikkeld, spreken een niet te verstane taal en zijn eerder afstandelijke en wereldvreemde wezens. Ze hebben iets afstotelijks. Onze professor behoort overduidelijk tot categorie 1. Sterker nog, hij blijft altijd zijn kalmte en zijn aangeboren vriendelijkheid  bewaren. Hij zegt nooit hardop dat ik eigenlijk een technische loozer ben, die het na zoveel lessen nu nog niet begrijpt. Met evenveel geduld omringt hij mij in die vreemde, zo mooie wereld.

Beste Luc Maenhoudt, je kan huizen op u bouwen en VCO dankt u oprecht voor zoveel inzet bij de zoveelste knutselnamiddag die je onder je hoede nam!

Uw verslaggever, Bart Houwen