Project D

Project D is een onafhankelijk vriendenproject in de schoot van Vespa Club Oostende, ook wel gekend als de Bende van Bart. Het is een tiendaagse reis per Vespa waar Vesparijden uiteraard zeer centraal staat, maar waar toerisme in zijn puurste vorm de grote ondertoon is. In 2017 voerde deze tocht ons eind juli begin augustus naar een bergstreek waar haarspeldbochten, beklimmingen en afdalingen geserveerd worden. Zo'n bergstreek straat trouwens steevast op het programma. Dit jaar kozen we voor de Dolomieten, Werelderfgoed. De verste tocht in dergelijke omstandigheden ooit.

Elke kilometer per Vespa afleggen en rudimentair afzakken tot elementair reizen, met pak en zak en met een tent zijn steeds de absolute voorwaarden.

Met de jaren werden we doelgerichter: ieder had zijn eigen taak. Volgende taken werden verdeeld: de routes bepalen en voorrijden, instaan voor pechverhelping, het verdelen van de bagage geldend voor de groep zoals wisselstukken voor de PX’en, sleutelsets en dergelijke, instaan voor boodschappen en serveren van maaltijden, reiscontacten leggen, problemen oplossen, enz…

 

Dit waren de deelnemers voor 2017 (in de vaste volgorde van rijden):
Carlos Van Craeynest, Lorenzo Deschaeck, Kris Vanhoecke, Bart Houwen, Johnny Vanbillemont, Bernard Pinsart en Luc Maenhoudt

Project D - Picknickplaats

Eenmaal ter plaatse dacht het team ‘culinair’ scherp na over de eet - en stopmogelijkheden tijdens onze daguitstappen. Soms was een mens gebonden aan wat er die dag aandiende. Zo was er eens een wielerwedstrijd en zaten we even vast op een col zodat we er ter plaatse in een restaurant op de top ons te goed deden aan spijs en een beetje drank. Die dag viel dat best mee, zeker een welbepaalde vrouwelijke supporter op de voorgrond bracht ons de nodige verstrooiing.

Project D - Dagelijkse award

‘De woste van de dag’ is al meermaals in deze bijdragen aan bod gekomen. In de laatste voorbereidende vergadering lanceerde ik dit item, het risico nemend dat ik zelf vaak in de prijzen zou vallen. En toch vond ik dat dit best ook anderen te beurt zou kunnen vallen. Je kwam voor een dergelijke award in aanmerking als je die dag echt dom had gedaan en de meerderheid van de deelnemers dat ook vond. We vonden dat de award duidelijk zichtbaar moest zijn als je die dag in aanmerking kwam voor de klungel van de dag. Er moest letterlijk een worst aan je Vespa hangen.

Project D - Ja Zuster, neen Zuster

Die dag reden we met als eindpunt een bezoek aan de Diga del Vajont. De stuwdam werd eind jaren ’50 gebouwd in de vallei van de Vajont. Toen was deze dam het hoogste stuwmeer ter wereld. Twee ingenieurs destijds waarschuwden dat de omgeving onstabiel was op gevaar van zware aardverschuivingen. Hun zorg werd in de wind geslaan. In 1963 verschoven grote stukken aarde en donderden aan een snelheid van 100 kilometer per uur naar beneden. Ze kwamen terecht in het stuwmeer dat op zijn beurt een tsunami veroorzaakte en een hele gemeente van de kaart veegde.

Project D - De mentale beproeving

Toen Kris in de voorbereidende fase bij het vorige project naar de Pyreneeën bijna met angst opmerkte dat hij helemaal niet zeker was of hij een rit van meer dan 500 kilometer op één dag wel aankon, stelde ik hem gerust.  Het is naast een fysieke oefening, veel meer een mentale zaak. Je moet je weldegelijk mentaal instellen dat het een flink eind is. Een ritje rond de kerktoren is het zeker niet en dat moet je je goed inprenten. Als je jezelf dat goed inhamert, valt dit best mee.

Project D - Een picknick op de trappen

Op onze reis door Zwitserland konden we niet beter terecht dan bij Carlos. In een ver, maar ook in een recenter verleden, doorkruiste hij Zwitserland met vele bergwandelingen en bezienswaardigheden. ‘Ik heb nog iets in Zwitserland, iets moois waar we kunnen picknicken’, zei hij droogjes weg. Het is niet te ver. Als Carlos een dergelijke uitspraak deed, was het altijd verder dan gedacht. Hij kreeg dan ook de bijnaam ‘De Kilometervreter’.

Project D - Dagelijkse animatie

Eenmaal in ons basiskamp zorgde animator Kris voor dagelijkse avondontspanning. Zo bedacht hij twee keer een quiz, riep ons samen voor een onderhoudend gesprek en deelde schitterende opnaaiers van het project uit. Kortom, hij toverde altijd iets fijns uit zijn rijkelijk gevulde mouw.

Project D - De beklimming van het meesterstuk: de Stelvio

We hadden de terugtocht zo opgevat dat we de Stelvio voor de laatste dag in de Dolomieten hadden ingecalculeerd. Dat kon ook niet anders omdat ons basiskamp er te ver van lag. Het nadeel was dat we die stoere knaap met al onze bagage moesten bedwingen. Voor de ritten vanuit ons basiskamp reden we steeds zonder al onze ballast.

Project D - Het tarmacje na Le Struthof

We hebben – en het is nauwelijks te geloven – uitzonderlijk mooi weer gehad tijdens het rijden. Tweemaal hebben we kortstondig regenkledij moeten aantrekken. Dat is op 10 dagen rijden een heuse krachttoer.

Pagina's

Abonneren op RSS - Project D