Project D - Dagelijkse animatie

Eenmaal in ons basiskamp zorgde animator Kris voor dagelijkse avondontspanning. Zo bedacht hij twee keer een quiz, riep ons samen voor een onderhoudend gesprek en deelde schitterende opnaaiers van het project uit. Kortom, hij toverde altijd iets fijns uit zijn rijkelijk gevulde mouw.
Op de eerste avond in de Dolomieten had hij een quiz voorzien. Toen hij de quiz inleidde, rook ik al onraad. Hij benadrukte expliciet dat de verliezer de andere dag van ’s morgens tot ’s avonds een speciale outfit moest aanhebben. Dit vond ik verdacht en toen ik als laatste op de quizvragen moest antwoorden, de anderen hadden alle antwoorden juist, voelde ik de bui met zekerheid hangen. Het waren meerkeuzevragen die over sport gingen. Toen onder andere Luc de vragen over sport, wat helemaal niet zijn specialiteit is, zeer vlot  beantwoordde, was het overduidelijk. De vragen zelf herinner ik me niet meer, maar alle anderen kregen redelijk voor de hand liggende vragen, nog net niet in de stijl ‘Wat is de kleur van de leiderstrui in de Ronde van Frankrijk: rood, geel of appelblauwzeegroen?' maar het scheelde niet veel. Toen ik als laatste aan de beurt was, moest ik antwoord geven op een vraag in de stijl van: ‘Wat is de naam van de doelman van de Russische nationale voetbalploeg van het jaar ’53?' Ik zou de gedoodverfde verliezer worden. De leider een hak zetten, is immers het hoogste genot voor een groep, dat weet ik. Maar daar kan ik tegen. Sterker nog, wat de kledij ook zou zijn die ik moest aantrekken, ik zou consequent de regels volgen. Toch die ene dag, want Kris voorzag op dag twee een analoge quiz die ik alweer gedwongen verloor. Eén dag voor paal staan, was geen probleem. Elke dag ervoor opdraaien, zou ik laten voor wat het was.

De kledij voor die ene dag zag er als volgt uit: een minikleedje in het roze met vooraan de tekst ‘Ken van de dag’ en achteraan ‘Vespa-barbie’. Bij het opstaan, sleepte ik me naar de sanitaire blok meteen al met het kleedje aan. De meeste argeloze kampeerders keken toch eerder verwonderd. Aan onze buurman legde ik uit dat dit mijn straf voor de dag was. Hij kon er hartelijk om lachen. Maar de consequentie ging door. Ik stond op het eerste gezicht wat vreemd in mijn roze outfit tussen de stugge motards bij de diverse stops die eerste dag. We maalden er toen een stuk of zes grote cols door, dus belangstelling genoeg. En toch, voor het gros van de Italianen miste het wat zijn doel. Geen mens die raar opkijkt van die roze kleur voor mannen. Uitgerekend mag de winnaar van het klassement in de Giro d’ Italia, stoere renners zijn dat, een roze trui aantrekken. Sommige voetbalploegen in de Seria A hebben als tweede outfit een roze uitrusting. Wat dit roze betreft, viel dit al bij al nog mee. Ik trok me er geen zier van aan en genoot van het vele bochtenwerk en van de cols die tot de verbeelding spraken.

Tekst: Bart Houwen

Lees meer over: