Project D - De beklimming van het meesterstuk: de Stelvio

We hadden de terugtocht zo opgevat dat we de Stelvio voor de laatste dag in de Dolomieten hadden ingecalculeerd. Dat kon ook niet anders omdat ons basiskamp er te ver van lag. Het nadeel was dat we die stoere knaap met al onze bagage moesten bedwingen. Voor de ritten vanuit ons basiskamp reden we steeds zonder al onze ballast.

Stel je maar eens voor dat we De Stelvio de eerste dag hadden geprogrammeerd. Ik durf zonder schaamte beweren dat ik nu eindelijk (na twee reizen naar het gebergte) bochten en haarspeldbochten zonder angst en met een redelijke techniek bedwing. Eigenlijk nu pas gaandeweg geleerd, dankzij de tips van de vaardige rijders. De Dolomieten zijn wat dat betreft een ideale speeltuin. Ook Lorenzo leerde de techniek met rasse schreden: tegen het einde van de reis had ook hij zijn grenzen ernstig verlegd. Om u een idee te geven: De Stelvio verzet 1833 meter hoogteverschil om te eindigen op bijna 3000 meter. De lengte is ruim 22 kilometer. Het laatste gedeelte telt 48 netjes genummerde haarspeldbochten om u tegen te zeggen. De weg is op dat moment redelijk smal, waardoor je bij het nemen van de haarspeldbocht makkelijk op het andere gedeelte van de weg terechtkomt, waar tegenliggers de berg neerdalen. Het komt er dus vaak op neer om de korte bocht zeer scherp aan te snijden om op je vak te blijven. Het nadeel is ernstig snelheidsverlies om de zeer steile helling te kunnen bedwingen. Technisch rijden van de bovenste plank, eigenlijk om van te likkebaarden! De ervaren rot Johnny had de meeste moeite om zijn machine in de scherpe haarspeldbochten (met tegenliggers) aan de praat te houden. Luc leerde me het gros van de zeer scherpe bochten in eerste te nemen omdat je PX dan het best onder controle hebt.

Luc, gepakt en gezaktBij de dagelijkse briefing kreeg Luc deze keer het woord om het over het technisch rijden op de Stelvio te hebben. Hij benadrukte dat het grondig fout zou gaan als we onze machines tot het uiterste zouden drijven. Eerlijk gezegd deden we dat we eens op kortere cols. Maar nu stond een grote jongen op ons te wachten. We moesten, zo benadrukte onze rijcoach, op dat moment nog ongeveer 1300 kilometer naar huis bollen. De machine wat sparen was de boodschap. Geloof het of niet ik reed de 48 haarspeldbochten in tweede versnelling op 80 % van zijn kracht en mijn oude Vespa haalde dat niveau goed. Voor de kortste haarspeldbochten en afhankelijk van de tegenliggers zakte ik naar de eerste versnelling. Vele keren hebben we op deze reis onze grote bewondering uitgesproken over de prestaties van onze PX’en. Lorenzo en Bernard waren onze stille getuigen: ze hadden twee dergelijke reizen elk eens met de GTS en met en PX afgelegd. Zij konden vergelijken. Hoed af voor de oude modellen van de Vespa!

We moesten die dag ruim 80 kilometer door een vallei rijden om aan de Stelvio te kunnen beginnen. We vorderden moeilijk, mede omdat we twee keer door steden moesten met veel te veel verkeerslichten. Onze planning kwam daardoor in het gedrang. Een snelle hap en wat drank rond het middaguur namen we erbij om de concentratie voor de Stelvio hoog te houden. Op enkele kilometer voor de aanvang zouden we een traditionele foto nemen om alweer 1000 kilometer te illustreren. Onze teller stond op dat moment op tweeduizend kilometer sinds de start. We moesten dan steeds iemand zoeken die de foto wou nemen. Simultaan reden we een drietal Vespisten voorbij die hun clubjas, blauw van kleur, aanhadden. Ze stonden geparkeerd en zwaaiden naar ons wat wij met getoeter beantwoordden. Enkele honderden meter verder stopten we om de foto te maken. Ondertussen had het drietal Vespisten zich enthousiast onder ons gemengd. Zoals het onder Vespisten gaat die elkaar onderweg ontmoeten, zat de sfeer meteen raak. We dachten één van hen te bombarderen tot fotograaf. Dat lukte niet, want de telefoon werd meteen genomen en andere clubleden stonden enkele ogenblikken bij het genootschap. In bescheidenheid gezegd bewonderden ze ons omwille van ons traject en de 2000 kilometer die toen actueel was. Pak en zak maakt anderzijds altijd indruk. Maar die foto nemen lukte alweer niet want ze wilden mee op de foto. Toevallig passeerde een vriend van hen met een Apeetje, open van model. De man werd tot stilstand gedwongen en als fotograaf aangeduid. We beleefden mooie momenten onder Vespisten. Johnny wou het Apeetje in de laadbak bestijgen. Bevreesd dat er te weinig tegengewicht zou zijn en het gevaarte zou kieperen, werd dat euvel snel verholpen. Met vlag en wimpel stond Johnny op het Apeetje te zwaaien, een levende reclame voor de Piaggioproducten.  Er werden meer en meer foto’s genomen. Ze vroegen om aan het eerste café te stoppen om er samen eentje te drinken. Ons strak tijdschema, dat toen al schade opliep, stond dat niet toe. Gelukkig maar, want ’s avonds die dag hadden Kris en ik slechts 20 minuten de tijd om onze tent op te slaan en net op tijd om om 21 uur aan te schuiven in het Italiaans restaurant op Zwitserse bodem. De nukkige Zwitser wilde tot 21 uur serveren, niet tot 21.10 uur.

Toen we afscheid van de Vespisten namen, stortten we ons terug in de werkelijkheid: enkele hectometer verder begon de Passo di Stelvio. Bittere ernst maakt zich van ons meester.

Fase één van de Passo ziet er uit als bij andere cols: gestaag naar boven tussen de bossen en weilanden. Net voor fase twee zagen we onze vrienden bij de bewuste herberg ons moed in zwaaien. Bij fase twee gaat het meteen ernstiger en kom je na bochtenwerk op een soort schuin plateau. Dan realiseer je dat fase drie menens wordt. En dat is het ook: stijgen en stijgen, met matig lange halen. En plots zie je bij fase vier de rechte muur verschijnen met de 48 haarspeldbochten. Het doet denken aan een ouderwets knikkerspel waarbij de knikkers voor ons in omgekeerde richting stijl naar beneden gaan. Het hele knikkerspel op zich lijkt op het laatste stuk van de Stelvio, maar dan in het klein.

En dan puur genieten met wat adrenaline: de haarspeldbochten tellen af van 48 naar 1. Toen we samen boven waren, sprak Johnny, die ook als motard al een en ander achter de kiezen heeft, gevleugelde woorden: het mooiste dat ik al heb gedaan. Ik staarde halfverdwaasd voor me uit, overdonderd door de natuurpracht, want dat geldt ook voor mij.

Tekst: Bart Houwen

Lees meer over: