Project D - Ja Zuster, neen Zuster

Die dag reden we met als eindpunt een bezoek aan de Diga del Vajont. De stuwdam werd eind jaren ’50 gebouwd in de vallei van de Vajont. Toen was deze dam het hoogste stuwmeer ter wereld. Twee ingenieurs destijds waarschuwden dat de omgeving onstabiel was op gevaar van zware aardverschuivingen. Hun zorg werd in de wind geslaan. In 1963 verschoven grote stukken aarde en donderden aan een snelheid van 100 kilometer per uur naar beneden. Ze kwamen terecht in het stuwmeer dat op zijn beurt een tsunami veroorzaakte en een hele gemeente van de kaart veegde. Bijna 2000 slachtoffers werden geborgen. Het stuwmeer werd sindsdien nooit meer in gebruik genomen. We bezochten deze site in stilte. Een soort waslijn met mini T-shirts van de kinderen onder de slachtoffers hangt vandaag als een stille, wrede getuige aan de omheining van het bezoekerscentrum. Toen we na  de aankoop van een flesje agua Firenze (zoals Kris met opzet zei en hij Frizante bedoelde), het was bloedheet op dat moment, kwamen we terug op onze positieven. Er werden foto’s gemaakt toen plots een minibus stopte, volgestouwd met zusters van een bepaalde kloosterorde. Ze droegen habijten in de kleur van koffie en melk. De zusters schoven net als wij langs de reling om stil te staan bij de gruwel van weleer. Ik probeerde op een goedkope manier naast een zuster te staan om zo een wat eigenaardige foto te creëren: het samenspel tussen iemand met Vespakledij inclusief handschoenen met en zuster met lang kleed en een hoofddoek of sterker nog een hele horde zusters erbij. Heel snel en eigenlijk relatief onverwacht sloegen we een praatje met de zusters. Dat praatje breidde zich al snel uit tot een onderhoudend gesprek en eindigde in veelvuldige groepsfoto’s tussen de zusters en de VCO-leden. Een van de zusters vroeg me waarom we niet met de Vespa naar Rome reden, naar het Vaticaan. Al bezocht, wat ook klopt, maar niet per Vespa, probeerde ik af te leiden. Naast het warme gesprek hadden we een reeks prachtige foto’s met de zusters. We spraken intern af ze niet op Facebook te zetten, want er was een wederzijds respect gegroeid. Bij het wegrijden claxonneerden we als warme vaarwelgroet.

Tekst: Bart Houwen

Lees meer over: